نفس نکش! | وحشت کور

0
علیرضا خوشکام

حتما اگر خودتان از آن دسته نباشید، دوستانی دارید که به فیلم‌های وحشت بی‌علاقه هستند؛ به این دلیل که از شدت صحنه‌های چندش‌آور و خون‌ریزی‌های افراطی، لوث شده‌اند. یا در سبکی دیگر، پر از ارواح سرگردان و موجوداتی با صورت‌هایی ترسناک هستند که با پریدن به سمت دوربین، سعی در ترساندن لحظه‌ایِ مخاطب دارند. اما این روزها ژانر وحشت برای رهایی از این گونه تمهیدات نخ­‌نما، دست به دامن ژانرهای دیگر شده و تلاش می­‌کند در قالب تریلرهای سایکودراماتیک عرض‌اندام کند.

اگر از کسانی باشید که از خانه شماره ده خیابان کلاورفیلد یا او دنبال می­‌کند خوشتان آمده، بی‌درنگ و با خیال راحت می­‌توانید به تماشای نفس نکش بنشینید! اما نفس نکش یک تفاوت عمده با آن‌ها دارد؛ شاید نقطه قوت این تریلر، اجتناب از فضاهای کلیشه‌­وار فراواقعی است که بخشی جدایی‌ناپذیر از این قبیل فیلم­‌ها است. در این تریلر چالش اصلی نه حمله زامبی‌ها است و نه ارواح و شیاطین، بلکه همه چیز در جهان ما اتفاق می­‌افتد و فیلم الزامات رئالیستی را حفظ کرده است. این مهم باعث شده تا این فیلم کمی هم به «ژانر جنایی» تنه زده و در عین حال گونه­‌ی خفیف­‌تر (اما نه الزاما کمتر ترسناک) از ژانر وحشت را ارائه داده است.

داستان سه جوان که امورات خود را با خرده دزدی‌ها می­‌گذرانند. اما این بار به طمع مبلغی بیشتر به خانه کهنه سربازی نابینا –و از قضا بازمانده از جنگ عراق [!]- دستبرد می‌زنند. با این خلاصه داستان احتمالا راحت‌تر جرئت به خرج دهید و به تماشای فیلم بنشینید!

جاه طلبی «فدی آلوارز» در خلاقیت و نوآوری‌های تکنیکی را از همان فیلم‌های کوتاهش هم می‌توان فهمید. حتی در فیلم اولش که به نوعی بازسازی و یا دنباله سری مرده شریر بود نیز تفاوت‌ها و تازه‌نفس بودن کارگردان قابل تشخیص است. همچنین این کارگردان اوروگوئه‌ای توانایی جذب و سرگرم کردن مخاطب را به بهترین شکل دارد؛ گرچه از لحاظ فلسفه اخلاقی در همه کارهایش، نسبیت‌گرایی به شدت نمایان است. تا پیش از این در اغلب فیلم‌­های ژانر وحشت می‌توانستیم مفاهیم اخلاقی‌­ای را نظیر «انذار از عواقب اعمال» پیدا کنیم. اما در هیچ یک از آثار آلوارز این مشخصه و امثالش را نمی­‌بینیم و حتی به راحتی عکسِ این قضیه رخ می‌­دهد! مثلا در این فیلم مخاطب با شخصیت زنی سمپات می­‌شود که تنها برای بزرگ کردن دخترش و برای اینکه توانایی بردن او به موج سواری [!] را پیدا کند به خود حق می­‌دهد از پیرمردی که شاید خیلی هم به پول‌هایش نیاز نداشته باشد، دزدی کند. کم نیستند این قبیل موقعیت­‌ها در این فیلم که برآمده از رویکرد نسبی­‌گرایی فیلمساز است.

فارق از خلاقیت‌های داستانی، سبک فیلمبرداری و صداگذاری فیلم به خوبی در خدمت ضرباهنگ روایت هستند. با دکوپاژ خوب، مخاطب به خوبی با مکان اتفاقات –مشخصا خانه پیرمرد- آشنا می‌شود و در هر لحظه می‌تواند تمام احتمالات و مخاطرات ممکن را با خود حساب کند و این‌ها همه موجب به هیجان آمدن و درگیر شدن بیشتر مخاطب با فیلم می‌شود.

در نهایت اگر دنبال نمونه‌ای از خلاقیت توأمان ِ داستان و تکنیک هستید، به نظر می‌آید نفس نکش انتخاب خوبی برای بالابردن آدرنالین در بدنتان باشد!

70%
70%
امتیاز نقدسینما
  • کارگردانی
    8
  • فیلم‌نامه
    7
  • بازیگری
    6
  • تصویربرداری
    8
  • موسیقی
    6
  • طراحی‌صحنه
    7
  • رتبه کاربر (رای‎ها)
    0
اشتراک گذاری

درباره نویسنده

یک پاسخ قرار دهید