مرثیه سرایی برای یک تروریست

0

پدر «سارو قهرمانی» یکی از کشته شدگان اعتراضات اخیر، در گفت‌وگو با خبرگزاری مهر جزئیاتی از ارتباط او با گروهک های ضد انقلاب را اعلام کرد. به گفته پدر سارو، او یک بار هم به خاطر ارتباط با این گروهک ها به مدت دو سال زندانی بوده و پس از ازادی نیز با گروهک کومله ارتباط برقرار کرده و اسلحه هم داشته است.

فارغ از داستان سرایی های رسانه های بیگانه درباره ناپدیدشدن پیکر سارو قهرمانی و دفن آن بدون اطلاع خانواده – که همگی توسط پدرش تکذیب شده اند – نکته جالب توجه این است که برخی هنرمندان با رسانه های بیگانه همنوا می شوند و برای کشته شدن این قبیل معترضین، ابراز تاسف می‌نمایند و توصیفات متفاوتی از آنها ارائه می دهند، در حالی که به گواه خانواده، این افراد مسلح بوده و عضو گروهک های تروریستی و تجزیه طلب بوده اند.

باید از این هنرمندان پرسید که برخورد مناسب با شخصی که اسلحه به دست گرفته و اطرافیانش را برای اعتراض مسلحانه و آشوب تحریک می کند و خطری برای هموطنانش محسوب می شود، چیست؟ چرا انبوه مردمی که جان و مالشان در این آشوب ها مورد تعرض قرار گرفته، در نظر هنرمندان جایگاهی ندارند و تنها معدود کشته شدگان آشوب ها هستند که باید با خانواده هایشان همدردی کرد؟

سارو قهرمانی در درگیری مسلحانه با نیرویهای امنیتی در سنندج کشته شده و حتی تصاویری که از خودش با اسلحه در فضای مجازی به یادگار گذاشته، با توصیفات این هنرمندان درباره یک پیک موتوری آرام و مهربان و سرشار از امید و آرزو متفاوت است!

اشتراک گذاری

درباره نویسنده

mm

نقدسینما محفلی است که می‌کوشد تولیدات رسانه‌ای ایران و جهان اعم از سینما، تلویزیون و... را همواره با نگاهی نقادانه و منصفانه بررسی کند. باشد که این تلاش اندک ولی صادقانه، مخاطب را جهت انتخاب درست و بهبود فرآیند «دیدن» یاری نماید.

یک پاسخ قرار دهید